İçeriğe geçmek için "Enter"a basın

Açığa Çıkarıcı

Mücahit: Beni üzen ve en çok etkileyen nokta sevgisizlik. Bir çok koşulda yalnızlığı insanlığa nazaran hat safhada deneyimleyen şahsımın yalnızlık hissine duyduğu o karşı konulmaz hissin aslında sevgisizliği telafi etme amacıyla ortaya çıktığını anlasam da içimdeki ben ile bir başıma kalmak harabe bedenimin molozlarının altında kalmak gibi.

Sen: Ama şunu farkettim kıyaslama hayata karşı tüm arzumu kırıyor. Özellikle yaşama arzumu. Bu nedenle başta para olmak üzere pek çok şeyi ne geçmiş ile ne de başka bir insanın yaşantısı ile kıyaslamamaya çalışıyorum. Pekala, fakir avuntusu veya bir çeşit bastırma savunma mekanizması gibi olduğunu kabul ediyorum. Yalnız şu yönü de var ki benim için esas olan deneyimlediğimdeki anlam. Öyle  farkediyorum ki bu anlamı hissetmenin maddiyat ile hiçbir ilgisi yok.

Hüseyin Abi : Haftada birkaç gün kaldırımlarda gezinip insanları gözlemlerken bireylerin yalnızlığa olan toklukları benim açlığımı daha da azdırıyor. Tüm suçu beni sevgisiz ve şefkatsiz bırakan aileme yüklemek kurtuluş mu? Suçlu bulunsa bile ölen hisleri geriye ne getirebilir ki?

Sen: İşte bu aşamada insan yazmak istiyor. Bazen deneme, bazen şiir, bazen öykü olarak içindeki harap ruh halini kurgulanmış gibi yalnızlığının mürekkebi ile… Velhasıl sonuçlar hiç iç açıcı gibi olmasa da düşlerimiz ve hayal kırıklıklarımız hep devam ediyor.

İlk yorum yapan siz olun

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir