İçeriğe geçmek için "Enter"a basın

Hiçliğin Bodoslama Serüveni

Yalnızlık hiçliği açar ve hiçlik yalnızlığı etrafa saçar. Tek bir hüzün histir varlığı yokluk ile anlaşılan. Garabet dürtüler eşliğinde kamçılanan gönül sızlanmaları ile anlatırken varlığa kendinden kaçar. Varoluştan sezinlenen her anlamsızlık meteliksiz kalmışlık hissi ile buluştuğunda o vakit bezginlik tutsak kılar özümü.

Hal halsizlik ortada ne toz ne duman… Koşturmaca peşinde kovalarken kendini kendinden habersiz insan ne itimadım kalır ne de anlamaya zaman. Kuluçka döneminde nefrete bulanmış ve yumurtayı erken kırmış ahvalim, muntazam yokluğu an. Yeterli besin kaynağımız yok diye yuvadan ben atılan İnsan ise bensizliğinden kovulan. Ne denli anlaşılır vecizler oluk oluk akarken kan.

Foyası ortaya çıkan tanrılardan mı bu hazan? Ne diye hikmetin ne diye sahn-ı seman. Ben bir yolum yolum ise bensizliğe elbette lakin sensizliğin ile menzilimiz hep yalan dolan.

Susmak ne hacet ki konuşmak en aziz sessizlikken.

İlk yorum yapan siz olun

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir