Bir kibir yumağı gibi sarılır ruhum bir döngüden bir döngüye
Bir ucunda benliğin bir ucunda hiçliğin makarası
Ne adi vesveseler ne ulu bir dua baş edebilir hiçliğe olan aşkımla
O kadar kudretli bir yalnızlık ise seslenir ki hiçliğim
Ne bir ses ne de sessizlik onunla anlaşabilir
Ne hikmetse yekpare olur gider her serzeniş
Fakat ruhun örgüsü bittiğinde
Bir aşk çemberi çıkar ortaya
O vakit bir noktadan genişleyen bir çember
Ötesinde berisinde ise hiçlik kalır